KALBİNİ HÜZÜNLE YIKA...

İstanbul’a geldiğimden beri hava ilk defa bu kadar güzeldi. Cici oğlum çokokerem’i anaannesine bırakır bırakmaz kendimi dışarı attım. Bana eşlik eden iki arkadaşımla beraber denizin kokusunu içime çekmeye, martıların o hiç bitmek bilmeyen şarkılarını dinlemeye, Türk kahvesinin hasını yerinde içmeye; kısacası İstanbul ile hasret gidermeye yola koyuldum.

İlk ziyaretim bir sevgiliye oldu. Üniversite yıllarında da çokça ziyaret ettiğim, yanında hem huzuru hem kendimi bulduğum, kalbimin padişahı Fatih Sultan Mehmet Han Hazretleri… Daha türbeden içeri girer girmez birazdan ayrılacak olmanın hüznü ile doldu kalbim. Kenarda Kuranı Kerim okuyan bir teyzenin dışında kimsecikler yoktu. Sessiz, sakin ve huzur veren bu ortamda kalbimin padişahı bütün haşmetiyle karşımda duruyordu. Hani çok sevdiğiniz bir insanı yalnız yakalayınca mutlu olur ve onunla paylaşmak istedikleriniz için uygun bir vakit olduğunu düşünürsünüz ya, işte aynen bu duygularla dolup taştım. Konuşmak isterdim padişahım dedim kendi kendime, seninle İstanbulu konuşmak… Ve daha bir çok şeyi… Özledim, hüzünlendim ama vaktimin kısıtlı olması sebebiyle hızlıca okudum dualarımı ve bu gönül dostunada veda ettim.

Bu ziyaretten sonra kendimi Eminönündeki Yeni caminin merdivenlerinde buldum. Hava bulutlu, mahşeri bir kalabalık ve güvercinler… Kulağıma ayrılık çanlarının sesleri geliyor. Ben hüzünlüyüm ve sanki İstanbul da hüzünlü… Vapurları seyrettim bir süre, denizi , insanları, kestaneciyi ve mısırcıları… Zamanın ne kadar hızlı geçtiğini düşündüm ve hayatın kısalığını…

Eve dönüş saati iyice yaklaştıktan sonra, Fatihten aldığım kitaplarıma sarılarak vapura bindim. Sonlara doğru yukarıda güzel bir yer bulmanın heyecanı ile arkadaşım yanımda denize sıfır uzattım ayağımı ve manzaranın tadını çıkara çıkara Kadıköy’e vardım.

Biraz mahsun ama genede dostlarla hasbihalin keyfi ile yoğrulmuş güzel bir günü tamamlayarak evime döndüm. Şu an itibari ile Türkiye’den ayrılmama iki haftadan daha az bir süre var. Karışık duygular içerisindeyim. Gözlerim dolu dolu, sürekli düşünüyorum. Belkide insan hüznünü de sevmeli, sevinçleri kadar hüzünlerinede sahip çıkmalı bilemiyorum.

Aklımda sevdiğim bir söz...

Gidiyorum...

"Kalbini hüzünle yıka...

Dilini zikirle yıka...

Bedenini su ile yıkadığın gibi..."

İstanbul-26.12.2009

ŞAHSIMA AİT YAZILARIMI KOPYALAMADAN YADA HERHANGİ BİR YERİNDEN ALINTI YAPMADAN ÖNCE LÜTFEN BENİMLE İRTİBATA GEÇİNİZ.